У 1975 г. на Такійскім нафтавым кангрэсе патэнцыйныя запасы американо-канадскага сектара Арктыкі ацэнены ў 16 млрд. т нафты і 2,8'1012 м3 прыроднага газу. Радовішчы засяроджаны ў трох асноўных раёнах: мацерыковы схіл Аляскі, дэльта ракі Маккензи і Басейн Свердрупа вакол Канадскага Арктычнага архіпелага. Найбуйны з іх - першы раён, дзе толькі пэўныя запасы нафты перавышаюць 4 млрд. т, прычым 3Д гэтай колькасці даводзіцца на групу радовішчаў Прадхо-Бей. Хоць большасць адкрытых радовішчаў размешчана на сушы, у шматлікіх з іх выяўлены марскія працягі, таму амерыканскія адмыслоўцы ацэньваюць патэнцыйныя запасы шэльфавых радовішчаў мора Бофорта амаль у 10 млрд. т нафты.

У заліве Кука (паўднёвае ўзбярэжжа Аляскі) першым было адкрыта ў 1959 г. марскі працяг газавага радовішча Капай (запасы марской часткі 85 млрд. м3). Потым рушыла ўслед адкрыццё некалькіх газавых і нафтавых радовішчаў. Усе радовішчы невялікія але памерам: іх даказаныя запасы на пачатак 1971 г. складалі 203 млн. т - нафты і 141,0 млрд. м3 газу.

Ла шэльфе Новай Зеландыі выяўлены пакуль толькі газавыя радовішчы (Уаймамаку, Мауи).

На марскіх радовішчах Інданэзіі здабыча нафты і газу пачалася ў 1970 г. (Спита, Аттака). Аднак ужо ў 1973 г. яна дасягнула адпаведна 13,5 млн. т і 2,5 млрд. м3. На пачатак' 1974 г. на інданэзійскім . шэльфе адкрыта 32 нафтагазавых радовішчы з агульнымі даказанымі запасамі 95 млн. т нафты і 92 млрд. м3 газу. Асноўныя радовішчы размешчаны ў морах Сулавеси і Яванскім (Аттака, Спита і інш.). Большасць з іх толькі ўступае ў эксплуатацыю. Газ выяўлены таксама на шэльфе выспы Тпмор, нафта - у паўночна-усходніх берагоў Суматры.

Прыродны газ у значных колькасцях здабывае толькі Іран. Запасы газу ў іранскіх водах ацэньваюць у 2,0-2,8 трлн. м3. Засяроджаны яны ў старажытных карбонатных пародах пермскага ўзросту, якія залягаюць магутным пластом на глыбіні звыш 2750 м. У канцы 70-х гадоў на базе гэтых радовішчы ў Іране мяркуюць пабудаваць завод па звадкаванні газу прадукцыйнасцю да 45 млн. м3 у суткі.

Шэльф Ціхага акіяна. Эксплуатацыя марскіх нафтавых радовішчаў' шэльфа Паўднёва-усходняй Азіі і поўначы Аўстраліі пачалася толькі ў другой палове 60-х гадоў, аднак здабыча расце тут даволі хутка (табл. 10); аўстрала-азіяцкі шэльф становіцца адным з найбуйных у марской нафтаздабычы.

Крыху пазней пачалася выведка ў іранскім сектары заліва. Першая свідравіна была прасвідравана ў 1960 г. на радовішчы Бахрегапсар. З тых часоў адкрыта яшчэ 12 радовішчаў, 2 з якіх (Ферейдун і Мубарек) частпчпо заходзяць у тэрытарыяльныя воды суседніх з Іранам дзяржаў. Найбуйныя па запасах - Эсфандиар і Ферейдун. Аднак найвялікую колькасць здабываюць на радовішчы Сассан. Амаль уся нафта - каля І млн. т у год - экспартуецца. Іншы буйны раён нафтаздабычы - комплекс радовішчаў Харк-Дарюш. Каля гэтых нефтепромыслов, на выспе Харк, пабудаваны найбуйны ў свеце порт,